در زمانه و سیاست ما ایرانیان، «مذاکره» ورای مذاکره خوب و بد، خود مسئلهای خطیر است. سالهاست که جامعه ایران در گرداب بیانتهای مذاکره فرو میرود. این رونق پایدار بازار مکاره مذاکره در تاریخ بعد از انقلاب اسلامی، ریشه در
سید محمد صادق امامیان، عضو هیئت علمی دانشگاه امیرکبیر و موسس اندیشکده حکمرانی شریف در یادداشتی در موسسه مطالعات بینالملل ایتالیا (ispi) نوشته است: بهرغم ترور هدفمند رهبری سیاسی ایران، جانشینی طبق قانون اساسی و تداوم فعالیت نهادهای اصلی، نشاندهنده
پائولو نوگیرو باتیستا جونیور، مدیر اجرایی اسبق صندوق بین المللی پول، هم بنیانگذار و معاون اسبق بانک بریکس در یادداشتی اختصاصی برای اندیشکده حکمرانی شریف نوشت: بدترین کشور جهان کدام است؟ رقابت سختی است. برای مثال، انگلستان و هلند را
مصطفی زمانیان، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و مشاور اندیشکده حکمرانی شریف در یادداشتی نوشت: امروز در شرایطی که جامعه در هیجان شناخت کلامی و بیانی رهبر جدید انقلاب است، این سوال در ذهنها وجود دارد که آیا با تغییر
در شرایط عادی، تنظیمگری معمولاً با اهدافی مانند بهبود کارایی بازار، کاهش شکست بازار، حمایت از مصرفکننده و تضمین رقابت منصفانه تعریف میشود. اما در شرایط بحران، بهویژه در وضعیت جنگ با دشمن خارجی، این منطق دیگر کافی نیست. ادبیات
گروه بین الملل اندیشکده حکمرانی شریف در یادداشتی در سایت عرب خبرگزاری مهر نوشت: ایران در حملات خود به منافع آمریکا در منطقه باید به صورت دقیق بین دشمنان اصلی و کشورهای همسایه تمایز قائل شود. حتی در مواجهه با
مائده صلاحیان، پژوهشگر ارشد اندیشکده حکمرانی شریف در یاداشتی در خبرگزاری ایرنا به مقایسه هزینههای نظامی و اقتصادی ایران و آمریکا در یک سناریوی نبرد نامتقارن و با تاکید بر تفاوت چشمگیر در استراتژی ها و هزینه ها میپردازد. مقایسه
ایران بار دیگر در تاریخ طولانی خود و برای دومین بار در یک سال اخیر درگیر جنگی خونین شده است. در چنین شرایطی، مسئله مدیریت بحران و حفظ پایداری خدمات عمومی به شهروندان اهمیت ویژهای پیدا میکند. پرسش اساسی این
سالهاست که سیاست داخلی ما، خواسته یا ناخواسته، به وضعیت تعلیق رانده شده است؛ تعلیقی نه رسمی و اعلامشده، بلکه خزنده و تدریجی. نهادها با کم و کاست برقرار بودهاند، انتخابات (هر چند در هر دوره محدودتر و با مشارکت
«ایرانیان جنگ را چگونه میبینند؟»؛ پرسشی است که در عین اهمیتداشتنش، کمتر به آن پرداخته میشود. این غفلت، برای ایرانیان به این دلیل است که چندان نیازی به طرح آن احساس نمیکنند و برای طرف آمریکایی-صهیونیستی نیز از آنجایی نشئت
