سید محمد صادق امامیان، عضو هیئت علمی دانشگاه امیرکبیر و موسس اندیشکده حکمرانی شریف در مصاحبهای اختصاصی با شبکه wion هند به نکات زیر اشاره کرد:
تبدیل تهدید به موتور محرک انسجام داخلی:
فشار نظامی و حملات خارجی در این برهه، شکافهای اجتماعی را به نفع یک وحدت ملی بیسابقه عقب رانده است. اکنون دفاع از حاکمیت و تمامیت ارضی نه یک گزینه سیاسی، بلکه به یک مطالبه عمومی و فراگیر در بطن جامعه تبدیل شده که مشروعیت پاسخهای نظامی را دوچندان میکند.
اعمال منطق «پاسخ متناسب» در توازن قدرت:
هدف قرار دادن زیرساختهای حساس در عمق استراتژیک دشمن، پیامی صریح از توانایی عبور از لایههای پدافندی است. این رویکرد نشان میدهد که امنیت یکسویه نیست و هرگونه تعرض به مراکز حیاتی داخلی، با واکنشی همسنگ در نقاط کلیدی و نمادین طرف مقابل مواجه خواهد شد تا هزینه تجاوز غیرقابل تحمل شود.
فروپاشی نظم امنیتی وابسته به غرب:
دوران اتکا به چتر امنیتی فرامنطقهای به پایان رسیده است. وابستگی سیاستهای واشینگتن به تندرویهای منطقهای، نه تنها ثباتی ایجاد نکرده، بلکه متحدان سنتی آنها را نیز به ورطه جنگی ناخواسته و پرهزینه کشانده که فرجام آن تنها خروج دائمی نفوذ خارجی از معادلات خلیج فارس است.
اعمال حاکمیت تنظیمی بر شاهرگهای دریایی:
مدیریت تنگه هرمز بر پایه حقوق بینالملل و حاکمیت ملی، ابزاری برای تضمین امنیت پایدار است. عبور صلحآمیز برای شرکای تجاری و کشورهای غیرمتخاصم همواره برقرار است، اما این آبراه هرگز مسیری امن برای تهدیدکنندگان امنیت ملی نخواهد بود و نظارت دقیق بر آن بخشی از حقوق حاکمیتی غیرقابل مذاکره است.
انتظار کنشگری اخلاقی از قدرتهای نوظهور؟:
سکوت قدرتهای آسیایی و شرکای تمدنی در برابر نقض آشکار حاکمیت ملی، با اصول روابط راهبردی ناسازگار است. احترام متقابل و محکومیت صریح تجاوز، زیربنای همکاریهای بلندمدت است و نمیتوان انتظار داشت که تعاملات اقتصادی و استراتژیک، بدون حمایت سیاسی در بزنگاههای تاریخی تداوم یابد.
