#جنگ_تحمیلی_سوم #حکمرانی_در_عمل 405 #مطالعات_پارلمان بازخوانی نسبت مجلس و مردم در آینه جنگ رمضان نخستین نشست از سلسله نشست های «مجلس و مردم» با موضوع «بازخوانی نسبت مجلس و مردم در آینه جنگ رمضان» ، به همت مرکز نوآوری قوه مقننه و با مشارکت اندیشکده حکمرانی شریف و خانه اندیشه ورزان برگزار شد. مهم ترین محورهای مطرح شده حدیثه ربیعی گفت: جنگ رمضان، آزمونی برای بازتعریف قرارداد اجتماعی ؛ در شرایط عادی مشارکت سیاسی مردم عمدتاً به انتخابات محدود می شود، اما بحران هایی مانند جنگ، مردم را از نقش صرف رأی دهنده به کنشگرانی با سرمایه گذاریِ جان، مال و زمان تبدیل می کند. جنگ جامعه ایران را وارد یک آزمایش اجتماعی کم سابقه کرده و مسئله اصلی، صرفاً مدیریت امنیتی نیست، بلکه مدیریت سرمایه اجتماعی فعال شده در بحران است. حدیثه ربیعی در ادامه گفت: پارلمان در شرایط استثنائی ؛ کارکرد پارلمان در بحران، فراتر از قانون گذاری و نظارت، شامل میانجی گری، تولید مشروعیت و افزایش اعتماد نهادی است. اما در ایران، با وجود جلسات کمیسیون ها، بازنماییِ سیاسیِ منافع مردم به بازنماییِ نمادین (تقدیرنامه ها) محدود شده و سازوکارهایی چون جلسات استماع عمومی و کمیته های حقیقت یاب وجود ندارد. همچنین حلقه تبدیل سرمایه اجتماعی به سرمایه نهادی مفقود است و حجم عظیم ورودی های اجتماعی (مطالبات، تجربه های امدادی، نیازهای بازسازی) به نظام تصمیم گیری راه نمی یابد. میثم مهدیار گفت: مردم؛ مفهوم سهل و ممتنع ؛ هر گفتمانی تصویری از مردم ارائه می دهد: نگاه طبقاتی (مارکسیستی)، نگاه قراردادی (لیبرال)، نگاه سنت گرا (محافظه کار) و نگاه پساتجددی (مطالعات فرهنگی). اما در ایران، نظریه های رایج (مانند «جامعه دو قطبی» یا «زوال اجتماعی») ناتوان از تبیین تحولات متناقض هستند ؛ چراکه بر اساس پیمایش های انجام شده در شرایط غیرمتعارف شکل گرفته اند و بردارهای فراملی (تحریم، فشار تبلیغاتی، جنگ ترکیبی) را نادیده می گیرند. میثم مهدیار افزود: جامعه لایه ای؛ جایگزین جامعه قطبیده ؛ به جای دو قطبی سازی، جامعه ایران را باید لایه ای دید: یک هسته سخت تاریخی (متشکل از زبان فارسی، آیین های عاشورایی، شاهنامه، ارزش هایی چون عدالت خواهی و ایثار) که در بحران ها فوران می کند و لایه های بیرونیِ متأثر از زندگی روزمره را به سوی خود جذب می نماید. حضور گسترده در سیل ها، زلزله ها، کرونا و نیز جنگ رمضان، نشانه ای از همین ساختار جمع گرایانه و پیوند عمیق با میراث تاریخی است. اسماعیل نوده فراهانی گفت: بازگشایی مجلس؛ نه دعوای سیاسی، بلکه اقتصادی؛ برخلاف تصور، نخستین دستورکار مجلس پس از بازگشایی، مسائل اقتصادی (بررسی عملکرد دولت در هدفمندسازی یارانه ها، نرخ ارز و تورم) خواهد بود و بسته ماندن مجلس، عملاً به سکوت گذاری مطالبات معیشتی دامن می زند. از سوی دیگر، عدم برگزاری صحن علنی، وجهه پارلمان را در نگاه عمومی تضعیف کرده و بازیِ نسبت دادن مشکلات به جنگ را تسهیل می کند. ضرورت نظریه پردازی بومی ؛ رانه اجتماعیِ انقلاب اسلامی – که رهبر شهید از آن با عنوان «جنگ اراده ها» یاد کرد – نه در داده های پیمایشی قابل تقلیل است و نه در توصیف های پوپولیستی. برای درک پویایی آن، باید به مولفه های تاریخی، فرهنگی و تمدنی عطف کرد و از «ملی گرایی روش شناختی» (نادیده انگاری فشارهای فراملی) پرهیز نمود. بدون این شناخت، نهادهای سیاسی (از مجلس تا دولت) قادر به نمایندگیِ واقعی این رانه نخواهند بود و همواره «عقب تر از میدان» حرکت می کنند. منتشر شده در: خبرگزاری فارس اندیشکده حکمرانی شریف | سایت | | کانال روبیکا | | کانال بله | | کانال تلگرام | اینستاگرام |
اندیشکده سیاستی
حکمرانی در عمل
۱۴۰۵/۰۴/۱۷
بازخوانی نسبت مجلس و مردم در آینه جنگ رمضان نخستین نشست از سلسله نشست های «مجلس و مردم» با موضوع «بازخوانی نسبت مجلس و مردم در آینه جنگ رمضان» ، به همت
خروجی رسمی گروه مطالعات پارلمان حدیثه ربیعی
کپشن فعالیت
#جنگ_تحمیلی_سوم #حکمرانی_در_عمل 405 #مطالعات_پارلمان بازخوانی نسبت مجلس و مردم در آینه جنگ رمضان نخستین نشست از سلسله نشست های «مجلس و مردم» با موضوع «بازخوانی نسبت مجلس و مردم در آینه جنگ رمضان» ، به همت مرکز نوآوری قوه مقننه و با مشارکت اندیشکده حکمرانی شریف و خانه اندیشه ورزان برگزار شد. مهم ترین محورهای مطرح شده حدیثه ربیعی گفت: جنگ رمضان، آزمونی برای بازتعریف قرارداد اجتماعی ؛ در شرایط عادی مشارکت سیاسی مردم عمدتاً به انتخابات محدود می شود، اما بحران هایی مانند جنگ، مردم را از نقش صرف رأی دهنده به کنشگرانی با سرمایه گذاریِ جان، مال و زمان تبدیل می کند. جنگ جامعه ایران را وارد یک آزمایش اجتماعی کم سابقه کرده و مسئله اصلی، صرفاً مدیریت امنیتی نیست، بلکه مدیریت سرمایه اجتماعی فعال شده در بحران است. حدیثه ربیعی در ادامه گفت: پارلمان در شرایط استثنائی ؛ کارکرد پارلمان در بحران، فراتر از قانون گذاری و نظارت، شامل میانجی گری، تولید مشروعیت و افزایش اعتماد نهادی است. اما در ایران، با وجود جلسات کمیسیون ها، بازنماییِ سیاسیِ منافع مردم به بازنماییِ نمادین (تقدیرنامه ها) محدود شده و سازوکاره



