اعلام آتشبس میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده در آوریل ۲۰۲۶، که توسط دونالد ترامپ به عنوان آغاز یک «عصر طلایی» جدید در خاورمیانه توصیف شد، در محافل فکری و راهبردي روسیه با نگاهی عمیقتر و فراتر از بیانیههای
در ادبیات مطالعات امنیتی و جنگ، یک مفهوم، نردبان تنش است. نردبان تنش مثل یک نردبان چندپلهای است که هر پله نشاندهنده یک سطح از شدت درگیری است. بازیگران (کشورها و گروهها) میتوانند: یک پله بالا بروند (افزایش تنش) یا
بررسی تطبیقی مداخلات نظامی در یوگسلاوی و لیبی و چشمانداز تهاجم محور آمريكا-اسرائيل به جمهوري اسلامي ایران؛ در گذار از جنگهای کلاسیک قرن بیستم به نبردهای هوشمند، قدرت هوایی از پشتیبان یگانهای زمینی به ابزار مستقل برای دستیابی به اهداف
جهانِ پس از 28 فوریه 2026، دیگر همان جهانِ پیشین نیست. در تاریخ روابط بینالملل، لحظاتی وجود دارند که به عنوان «نقاط گسست» شناخته میشوند؛ لحظاتی که در آن معماری امنیت جهانی فرو میریزد و قواعد بازی از نو نوشته
محمدامین حضرتی، پژوهشگر ارشد گروه بین الملل اندیشکده حکمرانی شریف، در واکنش به سخنرانی ترامپ در یادداشتی نوشت: برخلاف پیشبینیها در مورد اظهارات ترامپ که پیرامون دو سناریو «اعلان پایان جنگ» یا «آغاز عملیات زمینی» استوار بود، این سخنرانی نقاط
سید محمد صادق امامیان، عضو هیئت علمی دانشگاه امیرکبیر و موسس اندیشکده حکمرانی شریف در یادداشتی در موسسه مطالعات بینالملل ایتالیا (ispi) نوشته است: بهرغم ترور هدفمند رهبری سیاسی ایران، جانشینی طبق قانون اساسی و تداوم فعالیت نهادهای اصلی، نشاندهنده
پائولو نوگیرو باتیستا جونیور، مدیر اجرایی اسبق صندوق بین المللی پول، هم بنیانگذار و معاون اسبق بانک بریکس در یادداشتی اختصاصی برای اندیشکده حکمرانی شریف نوشت: بدترین کشور جهان کدام است؟ رقابت سختی است. برای مثال، انگلستان و هلند را
گروه بین الملل اندیشکده حکمرانی شریف در یادداشتی در سایت عرب خبرگزاری مهر نوشت: ایران در حملات خود به منافع آمریکا در منطقه باید به صورت دقیق بین دشمنان اصلی و کشورهای همسایه تمایز قائل شود. حتی در مواجهه با
«ایرانیان جنگ را چگونه میبینند؟»؛ پرسشی است که در عین اهمیتداشتنش، کمتر به آن پرداخته میشود. این غفلت، برای ایرانیان به این دلیل است که چندان نیازی به طرح آن احساس نمیکنند و برای طرف آمریکایی-صهیونیستی نیز از آنجایی نشئت
بر اساس مناطق رئالیسم سیاسی، دولتها همواره درصددند با تکیه بر کلیه ابزارهای موجود، منابع قدرت خویش را تقویت و منافع ملی خود را به نحو حداکثری محقق سازند. در این میان، کشورهای دارای ذخایر انرژی از جمله نفت و
