شاید هفتۀ دولت بتواند فرصت یا بهانه‌ای فراهم کند تا به‌جای برگزاری مناسبت‌ها یا اظهارنظرهای کلیشه‌ای، کمی درخصوص مفهوم «دولت» تأمل کنیم. موضوعی که در نگاه اول بی‌فایده و شاید بی‌تناسب با «مسائل کشور» به نظر برسد؛ به‌ویژه آنکه ما همواره
هفته دولت مجالی را برای اندیشیدن درباره مفهوم دولت و ماموریت‌های اساسی آن در جهان پرمناقشه امروز فراهم آورده است. دولت ملی یکی از ابداعات پیچیده سیاست مدرن است. از زمان تاسیس دولت فرانسه در دوران قرون وسطی به دست
هفته دولت، علاوه بر فرصتی برای مرور عملکرد دستگاه اجرایی، می‌تواند مجالی برای طرح پرسشی بنیادی‌تر درباره جایگاه دولت باشد: در شرایطی که قرار است سهم بخش خصوصی در اقتصاد افزایش یابد و مشارکت مردم در اداره امور گسترش پیدا
سازمان‌های تنظیم‌گر به اقتضای وظایف خود، غالبا از حالت انتصابی و فنی برخوردار هستند که همین امر پاشنه‌ی آشیل آنان را شکل می‌دهد و به صورت تناقض‌آمیزی، مجرای دخالت سیاست‌مداران را در کار تنظیم‌گران فراهم می‌سازد. اگر از یک چشم‌انداز
هیچ جامعه‌ای خود را بی‌نیاز از مراقبت در برابر نفوذ بیگانگان نمی‌داند؛ اما مسئله اصلی آنجاست که «نفوذ» چگونه تعریف می‌شود، و این تعریف تا کجا می‌تواند در بستر فرهنگ و هنر امتداد یابد. در کشوری که بنیادهای آن در
هوش مصنوعی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فناوری‌های زمانه ما، اگر نه مهم‌ترین، پیشرفت‌های خیره‌کننده‌ای را به نمایش گذاشته و به بحث‌ها درباره انقلاب در دانش، بازار کار، توسعه کشورها و حتی نحوه گذران اوقات فراغت مردم دامن زده است. اما
تا پیش از تحولات سال‌های اخیر، تنظیم‌گری در اغلب اقتصادهای پیشرفته عمدتاً با واژگان آشنای اقتصاد بازار توضیح داده می‌شد: مهار انحصار، حمایت از مصرف‌کننده، کاهش عدم تقارن اطلاعات و کنترل پیامدهای بیرونی فعالیت بنگاه‌ها. دولت قرار بود داوری باشد
هوش مصنوعی در ایالات متحده آمریکا تاکنون برخلاف اتحادیه اروپا، در قالب یک قانون جامع و یکپارچه تنظیم نشده است. معماری تنظیم‌گری هوش مصنوعی در آمریکا بر مبنای یک الگوی «تنظیم‌گری توزیع‌شده» شکل گرفته است که در آن مجموعه‌ای از
مقدمه: سیاست بنزین، فراتر از مسئله‌ای فنی مسئله بنزین در ایران بار دیگر از سطح یک چالش اقتصادی و فنی فراتر رفته و به عرصه‌ای برای نزاع‌های سیاسی، رسانه‌ای و شناختی تبدیل شده است. دولت با کمبود قابل‌توجه عرضه مواجه
هفته دولت، علاوه بر فرصتی برای ارائه کارنامه دستگاه‌های اجرایی، باید مجالی برای بازاندیشی درباره کیفیت حکمرانی و قدرت ابتکار دولت باشد. این ضرورت در سیاست خارجی اهمیتی دوچندان دارد؛ عرصه‌ای که تحولات آن منتظر فرایندهای اداری و تصمیم‌های دیرهنگام
